Kolejnym obrazem w mojej drodze było morze.
Fale.
I jedno z największych odkryć do tej pory:
👉 fale są zielone.
Musiałabyś zobaczyć moją minę, kiedy Elia powiedziała mi, żebym do malowania fal użyła… zielonego koloru.
W mojej głowie było przecież oczywiste:
morze = niebieskie.
Nic bardziej mylnego.
Kolor, który burzy schematy
To był kolejny moment, w którym moje wyobrażenia zderzyły się z obserwacją.
Bo morze nie jest jednym kolorem.
Fale nie są jednolite.
W wodzie odbija się światło, niebo, piasek, głębia i ruch.
Zielony pojawia się tam, gdzie woda jest grubsza, cięższa, bardziej „żywa”.
I nagle wszystko zaczęło mieć sens.
Malowanie fali jako medytacja
Ten obraz bardzo mnie uspokoił.
Malowanie fal było dla mnie niesamowicie relaksujące:
- rytm ruchu,
- powtarzalność,
- miękkość przejść.
Szczególnie przyjemne było malowanie spienionej wody i plaży.
To właśnie tam zaczęłam zgłębiać kolejne „sztuczki” pracy z pastelami:
- delikatne nakładanie warstw,
- rozcieranie,
- zdejmowanie koloru,
- budowanie piany bez dosłownego rysowania każdej bańki.
Oczywiście — jak zawsze — byłam cała brudna od pasteli 😅
Ręce, ubrania, kartka… wszystko w kolorze.
Piana, światło i kolejne decyzje
Uzyskanie efektu piany było sporym wyzwaniem.
To nie był biały kolor „po prostu”.
To było:
- planowanie,
- zostawianie światła,
- odejmowanie koloru,
- świadome decyzje, gdzie fala się kończy, a gdzie zaczyna rozmywać.
I znowu dotarło do mnie to samo:
Za każdym razem, kiedy maluję obraz, zaskakuje mnie, ile planowania on wymaga.
Nic nie dzieje się przypadkiem.
Nawet w czymś tak „naturalnym” jak fala.
Obraz, który zostaje
Bardzo lubię ten obraz.
Za spokój, który mi dał.
Za to, czego mnie nauczył.
I za to, że po raz kolejny pokazał mi, jak bardzo warto ufać procesowi — nawet wtedy, gdy każe mi sięgnąć po zielony tam, gdzie spodziewałam się niebieskiego.
